Jeśli masz tylko dwie minuty
Przepisz dokładnie dwie linijki:
- „To, co wciąż w sobie noszę albo chcę chronić, to: ….”
- „Miejsce przechowywania mojego Planu: …; mój następny przegląd albo to, co go uruchomi: …; brakująca ścieżka albo aktualizacja: ….”
Te dwie linijki to kompletny szkic końcowego przeglądu; nie poświadczają powrotu do zdrowia ani nie kończą twojego Planu Stabilności. Możesz się tu zatrzymać.
Do czego służy ta lekcja
Po pierwsze: tożsamość, i ta część, na którą nikt cię nie przygotowuje. Po diagnozie możesz patrzeć wstecz i pytać, które wspomnienia były „naprawdę tobą”. Czy ambicja była chorobą. Czy można ufać pewności siebie. Te pytania zasługują na troskę, a sama diagnoza nie może na nie odpowiedzieć.
Nie musisz dzielić życia na zdrowe „ja” i chore „ja”. Epizody są prawdziwe, tak samo jak konsekwencje. I tak samo jak twoje wartości, poczucie humoru, kultura, relacje, umiejętności, sprzeczności i prywatne sposoby rozumienia siebie. Ta strona oferuje pięć równorzędnych określeń — wciąż moje, zmienione, niepewne, wybrane teraz, prywatne — i to opisy, a nie stopnie. Możesz użyć więcej niż jednej etykiety dla tej samej części życia.
Wychodzisz z gotowym planem, po którym potrafisz się poruszać pod presją, i datą, do której wrócisz.
Tylko w wideo
Trzy rzeczy są tylko w ostatnim wideo.
- Gwiazdozbiór i pozwolenie, jakie daje: zachowaj każdą gwiazdę, zmień linie, nie wymazuj niczego.
- René o najtrudniejszym okresie swojego roku i o tym, jak odróżnia zwykły smutek od objawu, nie lekceważąc żadnego z nich.
- Jak wygląda dwudziesty piąty tydzień — powiedziane porządnie, a nie wypunktowane.
Ten Program nie poleca leku, nie porównuje dawek, nie wybiera leczenia ani nie mówi, by cokolwiek zaczynać, przerywać, wznawiać, zmniejszać, zmieniać czy łączyć. Jeśli rozważasz zmianę, zanim cokolwiek zrobisz, skontaktuj się ze specjalistą, który zna twoją sytuację — a jeśli sprawa jest pilna, skorzystaj ze ścieżki pilnej pomocy.