Hipomania

Hipomania to wzlot krótszy i mniej nasilony niż mania: więcej energii, mniejsza potrzeba snu, szybsze myślenie, więcej pewności siebie — ale bez psychozy i bez załamania codziennego funkcjonowania, które definiuje epizod maniakalny. To jeden z dwóch składników choroby dwubiegunowej typu 2 — hipomania plus co najmniej jeden epizod depresji. Sama hipomania to jeszcze nie typ 2.

Jak się ją odczuwa

Specjaliści szukają co najmniej czterech dni z rzędu takiej zmiany, obecnej przez większą część dnia i na tyle wyraźnej, że ludzie wokół by ją zauważyli — a nie po prostu jednego dobrego popołudnia.

Często jest przyjemna. Bystrzej, zabawniej, sprawniej. Pomysły przychodzą szybciej niż zwykle, a codzienne tarcia znikają. Snu jest mniej, a oczekiwane zmęczenie nie przychodzi. I właśnie w tym problem: hipomania rzadko przedstawia się jako objaw, dlatego tak wiele osób opisuje ją potem jako „po prostu kilka naprawdę produktywnych tygodni”.

Dlaczego się ją przeocza

Nikt nie umawia się na wizytę dlatego, że czuje się dobrze. Niezgłaszane wzloty to jeden z głównych powodów, dla których chorobę dwubiegunową najpierw rozpoznaje się jako samą depresję — dołki sprowadzają ludzi do lekarza, a o wzlotach nikt nie wspomina. Często pierwsi zauważają ją inni, po przymusie mówienia albo po zmianie tempa.

Dlaczego warto ją zauważać

Nie jest niegroźna. Decyzje podjęte podczas wzlotu — pieniądze, ryzyko, zobowiązania — trwają dłużej niż sam wzlot, a u wielu osób po okresie hipomanii przychodzi spadek.

Epizod hipomaniakalny może się uspokoić sam, bez eskalacji. Może też być początkiem wspinaczki w stronę manii, a im wcześniej się to rozpozna, tym więcej da się zrobić. Zauważenie tego, co się dzieje, to nie to samo co zepsucie dobrego okresu — to właśnie ono sprawia, że decyzja zostaje w twoich rękach, a nie w rękach epizodu.

Prosty, uczciwy zapis snu i energii w czasie jest dla osoby, która przepisuje ci leki, znacznie bardziej przydatny niż próba odtworzenia tego z pamięci po miesiącach.

Zobacz też

• Mania
• Cechy mieszane
• Prodrom

Jeśli jesteś w kryzysie albo myślisz o skrzywdzeniu siebie, nie jesteś sam ani sama, a pomoc jest dostępna już teraz. W Polsce zadzwoń pod 116 123 (Telefon Zaufania dla Osób Dorosłych w Kryzysie Emocjonalnym) albo pod numer alarmowy 112. Gdzie indziej skontaktuj się z lokalnymi służbami ratunkowymi — Znajdź pomoc teraz ma numery według kraju.